Planowanie wesela

Planowanie wesela rzadko rozbija się o jedną złą decyzję — rozbija się o kolejność decyzji. Trzy rzeczy rządzą całą resztą i ustala się je razem, a nie po kolei: data, miejsce i liczba gości. To liczba zostaje otwarta najdłużej i to ona po cichu przesądza o reszcie, bo skreśla sale, mnoży każdy koszt od osoby i wyznacza rytm dnia.

Zaraz po niej wchodzi urząd. Ślub cywilny bierze się w USC, a przy ślubie konkordatowym parafia potrzebuje zaświadczenia z USC, ważnego tylko przez pewien czas — terminy urzędowe i termin przyjęcia układa się więc razem, nie osobno. Dopiero potem rezerwuje się to, co może obsłużyć jedno wesele dziennie: salę, fotografa, zespół albo DJ-a, kamerzystę. W większych miastach dobre sale znikają z dużym wyprzedzeniem, a data bez sali jest wciąż tylko życzeniem.

Wszystko, co jest produktem, a nie człowiekiem, może poczekać. Kwiaty, papeteria, tort, podziękowania, playlista — to decyzje na później, u dostawców, którzy później też będą. Gdy ładna część idzie pierwsza, o całej reszcie decyduje ta sala, która akurat została wolna.

Czego nie da się odkręcić, jest niewiele: data, gdy zaproszenia już poszły; sala, gdy zaliczka jest wpłacona; i lista gości, gdy ktoś już usłyszał, że jest zaproszony. Reszta — menu, rozsadzenie gości, harmonogram, ostatnie poprawki stroju — rusza się do ostatnich tygodni. I to jest druga rzecz do zaplanowania: praca nie rozkłada się równo, a ostatnie tygodnie ważą znacznie więcej niż miesiące przed nimi.