Zwyczaje i etykieta

Zwyczaje i etykieta odpowiadają na dwa różne pytania i warto je rozdzielić. Zwyczaj jest propozycją: rzucanie bukietem, oczepiny, brama weselna przed kościołem. Nikt nie musi, a wesele bez nich nie jest weselem niepełnym. Etykieta jest czymś odwrotnym — oczekiwaniem: kto dostaje zaproszenie, odpowiada; kto potwierdza, przychodzi; a gość nie ubiera się na biało. Połowa tego działu jest więc napisana dla pary młodej, a połowa dla zaproszonych.

Najczęściej zadawane pytanie nie należy do żadnej z tych dwóch grup — dotyczy pieniędzy: ile dać w kopercie? Nie ma jednej ogólnopolskiej kwoty, jest widełki zależne od tego, jak blisko jesteście pary, od wieku i sytuacji życiowej — a najpewniejszą odpowiedź znajdziecie we własnym gronie, bo spójna kwota wśród rodzeństwa albo wśród współpracowników znaczy więcej niż jakakolwiek tabela.

Zaskakuje zwykle to, jak wiele z tego, co uchodzi za „tradycję”, jest regionalne. Zwyczaj oczywisty na Podhalu bywa nieznany na Pomorzu, a poprawiny w jednych stronach są obowiązkowe, w innych zanikły. Jeśli zapraszacie ludzi z kilku regionów, nie planujecie wobec jednej normy, tylko wobec kilku oczekiwań — a jedyna droga przez to prowadzi przez wczesną rozmowę.

Dla gości powtarzające się wątpliwości sprowadzają się do trzech rzeczy: stroju, odpowiedzi i zdjęć. Wszystkie trzy rozstrzygają się szybko, gdy wiadomo, czemu służą — strój okazji, odpowiedź planowaniu pary, zdjęcia jej prywatności. I wszystko tutaj opatrzone jest tym samym zastrzeżeniem: zwyczaj, który nie pasuje do waszego wesela, nie musi się na nim znaleźć. Pytanie nigdy nie brzmi, co się przyjęło, tylko co pasuje do was.