Gelenekler ve görgü

Âdetler ve görgü kuralları iki ayrı soruya yanıt verir; ikisini ayırmakta fayda var. Bir âdet bir öneridir: gelin buketinin atılması, kına gecesi, çıkışta atılan pirinç. Kimse mecbur değildir ve bunlar olmadan yapılan bir düğün eksik bir düğün değildir. Görgü ise bunun tersi, bir beklentidir: davet edilen yanıt verir, geleceğim diyen gelir ve davetli beyaz giymez. Bu bölümün yarısı bu yüzden çift için, yarısı davet ettikleri kişiler için yazılmıştır.

En sık sorulan soru bunların hiçbiri değil, bir para sorusudur: ne kadar takı takılır? Ülke genelinde geçerli tek bir rakam yoktur; çifte yakınlığa, yaşa ve hayatın hangi evresinde olduğunuza göre değişen bir aralık vardır — ve en güvenilir yanıt kendi çevrenizden gelir, çünkü kardeşler arasında ya da iş arkadaşları arasında tutarlı bir miktar, herhangi bir çizelgeden daha değerlidir.

İnsanları şaşırtan şey, “gelenek” diye bilinenin ne kadarının yöresel olduğudur. Karadeniz'de kendiliğinden anlaşılan bir âdet Ege'de bilinmez, bir Güneydoğu düğününden beklenen ile bir İç Anadolu düğününden beklenen aynı değildir. Farklı yörelerden misafir çağırıyorsanız tek bir norma göre değil, birkaç beklentiye göre plan yapıyorsunuz demektir — ve bunun tek çıkış yolu, beklentileri erkenden konuşmaktır.

Davetliler için tekrar eden tereddütler üç başlığa iner: kıyafet, yanıt ve fotoğraflar. Üçü de ne işe yaradıkları anlaşıldığında hızla çözülür — kıyafet mekâna ve saate, yanıt çiftin planlamasına, fotoğraflar onların mahremiyetine hizmet eder. Ve burada yazan her şey aynı çekinceyle gelir: sizin düğününüze yakışmayan bir âdetin orada yeri yoktur. Soru hiçbir zaman neyin âdet olduğu değil, size neyin uyduğudur.