Strona weselna

Strona weselna ma sens z jednego powodu: odpowiada raz i dla wszystkich na pytania, na które inaczej odpowiada się czterdzieści razy w wiadomościach — gdzie, kiedy, o której ślub, o której wesele, gdzie zaparkować, czy w pobliżu jest nocleg. Pierwsza decyzja nie jest więc decyzją o wyglądzie. Chodzi o to, co strona ma robić: zbierać potwierdzenia, trzymać listę gości, nieść adresy.

Zaczyna się od potwierdzeń. RSVP to jedyna funkcja z terminem: sala weselna rozlicza się od osoby i chce ostatecznej liczby na kilka tygodni przed, a każdy gość bez odpowiedzi zamienia się w czyjś telefon. Warto pytać tylko o to, co naprawdę zostanie użyte — imię, wybór menu, alergie, czy przyjeżdża dziecko — i na tym poprzestać. Każde dodatkowe pole obniża liczbę odpowiedzi i zostawia dane, które od tej chwili trzeba chronić.

W Polsce dochodzi jeszcze jedno pole, o które goście pytają najczęściej: nocleg. Wesele trwa do rana, część gości przyjeżdża z drugiego końca kraju, a nazajutrz bywają poprawiny — lista pokoi w okolicy i informacja o transporcie robią więc na stronie więcej dobrego niż najładniejsza galeria. Adres samej strony ustalcie wcześniej, niż się wydaje, bo trafia do druku: gdy zaproszenia są już wysłane, URL się nie zmienia, a wybór między subdomeną a własną domeną trzeba mieć za sobą przed drukarnią.

Zostaje część prywatna. Adres sali, numery telefonów, zdjęcia rodziny — nic z tego nie musi być odnajdywalne w wyszukiwarce. Kod zaproszenia albo hasło zamyka strony praktyczne, a strona tytułowa zostaje publiczna; w świetle RODO to również najprostszy sposób, żeby dane gości nie krążyły dalej, niż powinny. Zdjęcia na koniec: ustalcie, kto może wrzucać, kto może pobierać i co dzieje się z galerią po podróży poślubnej.