Trouwwebsite

Een trouwwebsite verdient zijn plek met één ding: hij beantwoordt in één keer, voor iedereen, de vragen die jullie anders veertig keer per appje beantwoorden — waar, wanneer, hoe laat het gemeentehuis, hoe laat het feest, waar jullie parkeren, of er nog vervoer terug is. De eerste beslissing is dus geen ontwerpbeslissing. Het is de vraag wat de site moet doen: reacties verzamelen, de gastenlijst dragen, de adressen bevatten.

Begin bij de reacties. RSVP is de enige functie met een deadline eraan vast: cateraar en locatie willen weken van tevoren een definitief aantal, en elke gast die niet reageert wordt uiteindelijk iemands telefoontje. Vraag alleen wat jullie echt gebruiken — naam, menukeuze, dieetwensen, of er een kind meekomt — en houd daar op. Elk extra veld kost jullie reacties en levert gegevens op die jullie vanaf dat moment moeten beschermen.

In Nederland en Vlaanderen komt daar een eigen complicatie bij: veel bruiloften splitsen in daggasten en avondgasten. Dat betekent twee aanvangstijden, twee programma's en twee uitnodigingsteksten, en precies daar gaat het mis als de site iedereen hetzelfde vertelt. Het webadres zelf komt trouwens eerder aan de beurt dan jullie denken, want het wordt gedrukt: zodra de trouwkaarten op de post zijn ligt de URL vast, dus kies vóór het drukwerk tussen een subdomein en een eigen domeinnaam.

Blijft de privékant. Het adres van de locatie, telefoonnummers, foto's van familie — niets daarvan hoeft vindbaar te zijn via een zoekmachine. Een uitnodigingscode of wachtwoord zet de praktische pagina's achter een deur terwijl de voorpagina openbaar blijft, en onder de AVG is dat meteen de eenvoudigste manier om gastgegevens niet verder te laten reizen dan nodig. Foto's als laatste: spreek af wie mag uploaden, wie mag downloaden en wat er met de galerij gebeurt als de huwelijksreis voorbij is.