Trouwwebsite met eigen domein: subdomein of eigen domeinnaam?

Een subdomein van de aanbieder werkt direct en kost niets extra, maar bevat een merknaam die niet van jullie is. Een eigen domein is korter, staat beter op drukwerk en vraagt om een handeling en een jaarlijkse rekening. Meer verschil is er voor de bezoeker niet: dezelfde site, ander bordje ervoor.

Voor de meeste paren is dit geen dure beslissing, maar wel een die vroeg genomen moet worden. Zodra de naam op een kaart staat, verandert hij niet meer, en een adres dat halverwege wijzigt kost jullie precies de gasten die de eerste kaart hadden bewaard.

Deze gids gaat langs de vier dingen die eraan hangen: de naam, de registratie, de instellingen en het einde. Hoe Getting Married het regelt, staat op de domeinpagina.

Test elke kandidaat op drie plekken: hardop door de telefoon, in kleine letters op een kaart, en onder een QR-code waar iemand het toch overtypt. Namen die alle drie doorstaan, zijn kort, hebben geen streepje op een plek waar je het niet verwacht, en bevatten geen letter die in het Nederlands twee kanten op kan.

De ij is daarbij de grootste valkuil. Wie mireille-en-thijs door de telefoon doorgeeft, krijgt de helft van de gasten op een adres dat niet bestaat. Hetzelfde geldt voor dubbele klinkers en voor achternamen met een tussenvoegsel — van de wordt door iedereen anders geschreven, aan elkaar of los, met of zonder hoofdletter.

Het patroon dat het beste werkt is voornaam-en-voornaam, eventueel met het jaartal erachter als de combinatie al bezet is. Een woordgrap is aardig voor jullie en onhandig voor een tante die hem moet onthouden. Een subdomein bij de aanbieder is trouwens vaak precies datzelfde patroon met een langere staart erachter, en dat is voor een QR-code op de kaart geen enkel bezwaar.

Voor een Nederlandstalige bruiloft zijn er in de praktijk drie routes. Een .nl-domein wordt beheerd door SIDN en is via vrijwel elke registrar te krijgen; er geldt geen eis dat de houder in Nederland woont, dus ook een Vlaams paar kan er een nemen. Een .be-domein loopt via DNS Belgium en werkt op dezelfde manier, eveneens zonder woonplaatseis. En daarnaast staat .com, dat nergens bij hoort.

Hier gaan Nederland en Vlaanderen wél uit elkaar, en niet om technische redenen. In Nederland is .nl zo ingeburgerd dat een adres zonder extensie onaf oogt; gasten typen hem er desnoods zelf achter. In Vlaanderen is het beeld gemengder: .be is de thuisextensie, maar een deel van de paren kiest bewust .com omdat er familie in Nederland of in Wallonië zit en een landcode dan een grens suggereert die er die dag niet is.

Voor de site zelf maakt de keuze niets uit. Waar het wel om gaat: neem er één en niet drie. Een tweede extensie voor de zekerheid betekent twee jaarlijkse rekeningen en twee instellingen die kunnen verlopen, en gasten typen toch precies wat er op de kaart staat.

De registratie en de website zijn twee verschillende dingen, ook als jullie ze bij dezelfde partij afnemen. De registratie zegt dat de naam van jullie is; de instellingen zeggen waar hij naartoe wijst. Die tweede stap is waar het misgaat, en meestal doordat hij te laat gebeurt.

Reken op wachttijd. Een wijziging in de naamgeving hoeft niet lang te duren, maar is niet gegarandeerd meteen overal zichtbaar, en een beveiligingscertificaat wordt pas afgegeven als de naam al goed staat. Doe de instelling dus ruim voordat het adres naar de drukker gaat, en controleer hem daarna op een telefoon zonder wifi — dat is de omgeving waarin gasten hem bij de kaart openen.

Regel meteen twee kleine dingen die later ergernis schelen. Zorg dat het adres met en zonder www op dezelfde plek uitkomt, en dat het oude subdomein blijft doorverwijzen. Dat subdomein staat namelijk al in de eerste berichten die jullie hebben verstuurd, en dat is precies het adres dat iemand een half jaar later terugzoekt in zijn mailbox.

Een domein heeft een houder, en die houder is een persoon met een adres. Bij .nl publiceert SIDN de persoonsgegevens van particuliere houders niet in de openbare zoekfunctie, en bij .be is het beeld vergelijkbaar. Maar de gegevens bestáán, ze liggen bij de registrar, en ze zijn langs een geregelde weg opvraagbaar.

Belangrijker voor jullie is een vraag die vaker vergeten wordt: op wiens naam staat het domein eigenlijk? Als de aanbieder de registratie voor jullie regelt, kan hij zelf als houder in de administratie staan. Dat is niet per se verkeerd, maar het betekent dat verhuizen naar een andere partij niet jullie beslissing alleen is. Vraag dus wie de houder is en hoe een verhuiscode wordt afgegeven.

Let daarnaast op het e-mailadres bij de registratie. Dat adres krijgt de verlengingsherinnering, en het is de plek waar een aflopend domein zich als eerste aankondigt. Het adres van één van jullie beiden werkt daarvoor beter dan een adres dat speciaal voor de bruiloft is aangemaakt en na de dag niet meer wordt gelezen.

Een domein loopt per jaar en verlengt zichzelf meestal automatisch. Dat is comfortabel tot het moment waarop niemand meer naar de site kijkt maar de afschrijving doorloopt. Neem daarom vroeg een besluit over het einde, in dezelfde beweging als het besluit over de site zelf.

Er zijn drie redelijke uitkomsten.

• Verlengen zolang de foto’s er staan, en daarna stoppen.
• Verlengen en de naam later hergebruiken voor iets anders van jullie samen.
• Meteen na de bedankjes stoppen en de site laten staan op het subdomein van de aanbieder, dat toch geen jaarlijkse rekening kent.

Wat er niet gebeurt bij stoppen: de naam blijft niet van jullie. Na de vervaltermijn komt hij weer vrij, en wat er daarna op komt te staan gaat buiten jullie om. Dat is één reden te meer om de foto’s en de gastenlijst tijdig te exporteren in plaats van het domein als archief te gebruiken — hoe dat aan de beeldkant zit, staat in de fotogalerij met gastenupload. Hoe de betaalvorm van de site zelf hierop aansluit, in eenmalig betalen of jaarplan.