Yağmur yağarsa B planımız ne?

'Nasıl olsa içeri alırız' cümlesi bir plan değildir. Güneşli bir günde söylenir; ıslak günde ise iç salonun doksan misafirin altmışını aldığı, sandalyelerin tamamının dışarıda olduğu ve kimsenin kararı kimin vereceğini belirlemediği ortaya çıkar.

İşe yarayan bir B planı üç soruyu yanıtlar: tam olarak nerede, kararı kim veriyor ve geçiş ne kadar sürüyor. Bu üç yanıt yazıya döküldüğünde ve bütün tedarikçilerin eline geçtiğinde yağmur bir olay değil, yalnızca hava olur.

Alternatifi telefonda değil, mekân gezisinde görün. Kullanılacak salonda durun ve sandalyeleri sayın. Üç şeyin doğru olması gerekir: bütün misafirleri oturarak alması — bunu metrekare değil salonun sandalyeli kapasitesi yanıtlar —, kimse yağmurun altında yürümeden ulaşılabilir olması ve tarihinizde gerçekten boş olması — dış mekân sandalyelerinin deposu, giyinme odası ya da ikinci bir etkinliğin salonu olmaması.

Geçişi kimin yapacağını açıkça sorun. Bazı mekânlarda salonun dönüştürülmesi hizmete dahildir; bazılarında ise size ya da süslemeyi yapan ekibe kalır. İş kimseye ait değilse, ıslak günde size ait olur; hem de en az vaktinizin olduğu günde.

Kör nokta neredeyse her zaman yürüyüş mesafesidir. Otopark, nikâh alanı ve kutlama arasında hemen her zaman açıkta kalan bir bölüm vardır. Şemsiye var mı, kaç tane ve kim dağıtıyor, öğrenin. Seksen kişilik bir düğünde yirmi şemsiye süs değil, ekipmandır.

Aynı gezide sorulacak ikinci bir soru daha var: geçiş gerçekte ne kadar sürüyor? Salon dönüştürülebilir mi diye değil, kaç dakika ve kaç kişi gerektiğini sorun. Seksen sandalyenin taşınmasını gerektiren bir salon dört kişinin yarım saatini alır. Oturma düzeni içeride duruyor ve yalnızca hava iyiyse dışarı çıkıyorsa, B planı asıl durum, A planı ise istisnadır — çok daha sakin bir başlangıç noktası ve deneyimli mekânların birçoğunun tam olarak böyle çalışmasının sebebi.

B planının ikinci yarısı karar yoludur. Her geçişin rahatça verilebileceği son bir an vardır. Tablo, olağan kararları, son anlarını ve her birini kimin vermesi gerektiğini listeliyor — bilinçli olarak her zaman çift değil.

Kararın tartışılmak zorunda kalmaması için önceden basit bir eşik belirleyin; örneğin: nikâh saatinde yağış ihtimali yüzde 60'ın üzerindeyse kurulumu içeride yaparız. Yazılı bir kural sabahın üzerinden muazzam bir baskı alır.

Uygulamada yalnızca üç tane vardır ve aralarındaki fark ne kadar erken bağlanmak zorunda olduğunuzdur:

• İç salon. En basit ve en ucuzu, çünkü zaten oradadır. Bedeli, hayal ettiğinizden farklı görünmesi ve süslemenin iki kez düşünülmek zorunda olmasıdır.
• Çadır. Açık hava düğünü hissini korur, ama bir iki gün önceden sipariş edilip kurulmak zorundadır — tahminin hâlâ belirsiz olduğu bir anda. Çadırınız varsa B planınızı zaten kullanmışsınızdır.
• Gün içinde yer değiştirmek. Mekân yerine saati değiştirirsiniz: çekimi kuru bir aralığa almak, kokteyli kırk dakika geriye atmak. Hiçbir maliyeti yoktur, ama programda pay ve değişikliği duyuracak bir kişi ister.

Bunlar birbiriyle iyi birleşir. Birçok çift kokteyl için çadır, nikâh için salon ve kaydırılabilir bir çekim aralığıyla bitirir. Önemli olan bu bileşimi yazıya dökmektir; yoksa o gün her tedarikçi başka bir sürümle çalışır.

İçeri geçmek bariz sonuçtur. Günü asıl aksatanlar ise bariz olmayanlardır. Islak zemin ne topuğu ne de ağır masaları taşır; çimende çadır ayakları ve sandalyeler batar. Dışarıdaki uzatma kabloları ıslakken korumalı güzergâh ister ve açık hava müziği çoğu zaman ilk feda edilen şeydir — yağmur yüzünden değil, ekipman yüzünden.

Program da kayar. Mekân değişikliği gerçekçi olarak yirmi ila kırk dakikaya mal olur, çünkü insanlar mobilyadan yavaş hareket eder. O pay yoksa zamanı başka bir yerde kaybedersiniz; genelde yemekte ya da çekimde.

Bir de haber verme meselesi var. Buluşma noktası değişiyorsa seksen misafirin bunu bilmesi gerekir ve yarısı çoktan yoldadır. Çevresi geniş birkaç misafire mesaj atmak iyi çalışır; ulaşım bilgileri zaten bir düğün web sitesinde duruyorsa buluşma noktasını orada değiştirmek bir dakika sürer.

Kurulum sürelerini de düşünün. Her şey dışarıda süslenmişse ve sabah yağmur gelirse, hepsinin toplanıp içeride yeniden dağıtılması gerekir — ilk kurulumun aynısı, üstelik baskı altında. Hava riskini akıllıca planlamak, baştan içeride eksiksiz süsleyip tahmin tutarsa dışarı taşımak demektir. O zaman çiçekler iyi havada dışarı gider, kötü havada içeri değil. Bu tek sıralamayı tersine çevirmek ıslak bir günün yükünün çoğunu kaldırır ve önceden karar vermekten başka hiçbir maliyeti yoktur.

Planlama stresi altında tahminler fazla okunur. Yedi günü aşan her şey çadır siparişi gibi bir karar için işe yarar, günün biçimi için işe yaramaz. Gerçekten harekete geçebileceğiniz bilgi bir önceki akşam ve sabahın kendisinde gelir; orada da önemli olan günlük değer değil, nikâhınızın düştüğü saattir.

Üç sayıya bakın: o aralıktaki yağış ihtimali, beklenen yağış miktarı ve rüzgâr hızı. Hafife alınan rüzgârdır. Çadıra, mumlara, saç modeline, masadaki her kâğıda ve çiçek kemerinin güvenle durup durmayacağına o karar verir.

Son olarak romantik olmayan bir kural: karar bir kez verildikten sonra yeniden açılmaz. Bir salonu iki kez dönüştürmek, her türlü yağmurdan çok daha pahalıdır.

Neredeyse hiçbir B planında bulunmayan bir madde var: fotoğraflar. Yağmurda fotoğrafçının birkaç dakika uzaklıkta iki üç üstü kapalı yere ihtiyacı olur — bir revak, bir kemeraltı, bir bina girişi, geniş bir cam. Bu, mekân gezisinde on dakikada halledilir ve o gün kimse yer aramak zorunda kalmadan kareleri kurtarır. Güneş açıkken bile bu soruyu sorun.

Kıyafeti de hesaba katın. Islak çim, açık renk bir ayakkabıyı birkaç adımda bitirir; kuyruklu bir gelinlik ise önüne çıkan her birikintiyi alır. İki çift yedek ayakkabı, arabada bir havlu ve davetiyede nikâh yolunun açık havada olduğunu belirten tek bir cümle hiçbir şeye mal olmaz ve yağmurlu bir günün en sık yaşanan küçük felaketini önler.