Het bruidsboeket gooien: traditie, timing en alternatieven

Weinig trouwgebruiken verdelen een zaal zo netjes als dit. Sommige zalen zijn er dol op. In andere staan drie volwassen mensen die er niet op zaten te wachten om voor honderd man op een dansvloer geroepen en op burgerlijke staat gesorteerd te worden.

Dit artikel zet uiteen waar het gebruik vandaan komt, hoe het meestal loopt, waarom het terugloopt en wat stellen ervoor in de plaats zetten. Het doel is beschrijven en niet aanraden: weten wat het betekent is precies wat de meeste mensen nodig hebben om te beslissen of ze het willen houden.

De herkomst die meestal genoemd wordt is middeleeuws en Engels: gasten geloofden dat de kleding en bloemen van de bruid geluk brachten en scheurden er stukken af als ze vertrok, dus iets achter zich werpen was een manier om ongeschonden weg te komen. Dat verhaal wordt overal herhaald en is mager onderbouwd. Het wordt vaak als de oorsprong gepresenteerd, en het kan best kloppen, maar niemand kan een stevige vroege bron aanwijzen.

Beter gedocumenteerd is de negentiende- en twintigste-eeuwse vorm, waarin het boeket een aandenken werd en de worp een ingepland onderdeel van het feest. De lezing dat de vangst de volgende bruiloft voorspelt hoort bij die latere periode, en reisde samen met de witte bruiloft de Engelstalige wereld door.

In Nederland en Vlaanderen is het gebruik pas na de Tweede Wereldoorlog echt gangbaar geworden, in hetzelfde tempo als de witte jurk zelf. Het voelt oud maar is dat niet, en dat maakt het een stuk makkelijker om aan te passen zonder het gevoel dat je iets eeuwenouds sloopt. Bovendien is de betekenis al één keer veranderd. Er is niets vreemds aan hem nog een keer veranderen.

Houd je het, dan telt de uitvoering zwaarder dan de traditie. Het ongemak komt bijna altijd uit de regie en niet uit het idee.

1. Timing: na de eerste dans en na het eten, als de zaal los is. Ongeveer een uur na het begin van het dansen is gebruikelijk.
2. De aankondiging: de band of de dj roept het om. Hier gaat het goed of hier gaat het mis.
3. De groep: traditioneel ongetrouwde vrouwen; steeds vaker iedereen die zin heeft.
4. De worp: over de schouder, zonder kijken. Een meter verder dan je denkt.
5. Daarna: een foto, en terug naar de muziek. Totale tijdsduur: vijf minuten.

Twee praktische punten. Gebruik een apart werpboeket in plaats van je eigen boeket, want een echt bruidsboeket is zwaar, met draad opgebouwd en duur, en het overleeft het gevangen worden niet. Bloemisten in Nederland en België leveren er een voor ruwweg 25 tot 60 euro, en zo houd je je eigen boeket heel om te laten drogen of in te lijsten.

En brief degene achter de microfoon. Het verschil tussen wie zin heeft mag meedoen en alle ongetrouwde dames naar de dansvloer is het verschil tussen een uitnodigend moment en een openbare telling van de zaal.

De redenen die genoemd worden zijn opvallend consistent, en geen ervan is preutsheid over traditie.

• Het sorteert gasten in het openbaar op relatiestatus. Dat valt anders uit voor een oma die weduwe is, een vriendin die net gescheiden is, of iemand die vijftien jaar samen is zonder te trouwen.
• Het veronderstelt een rangorde. De onuitgesproken aanname is dat trouwen is waar iedereen op wacht en dat de groep op de vloer nog in de rij staat.
• De aantallen kunnen hard zijn. Twee mensen op een dansvloer is geen kluwen, dat is een spotlight.
• Het onderbreekt het dansen. De zaal heeft even nodig om te herstellen, en vaart op een dansvloer is moeizaam opgebouwd.
• De foto's zijn zelden goed. Een wolk armen en een bewogen boeket.

Daar staat een echt tegenargument tegenover: bij een jonge gastenlijst waar de meeste mensen elkaar kennen, is het gewoon leuk, het is snel voorbij, en de fotograaf krijgt iets met beweging erin.

De beslissende vraag gaat meestal over de zaal en niet over het principe. Kijk naar jullie gastenlijst en tel wie er werkelijk op die vloer zou staan. Is het eerlijke antwoord drie mensen, van wie er twee een hekel aan zouden hebben, dan hebben jullie je antwoord.

De meeste vervangingen houden de bloemen en laten het sorteren vallen.

De jubileumdans is de betrouwbaarste vervanging. Hij levert een echt moment op, meestal met een stel in de zeventig, en hij vraagt van niemand een verklaring over zichzelf.

Bloemen aan beide moeders geven is in Nederland en Vlaanderen de gangbaarste variant, en hij heeft één praktisch voordeel: hij past ook als er helemaal geen dansvloer is, bijvoorbeeld op een receptie of bij een koffietafel.

Wat je ook kiest, dezelfde twee regels gelden als voor de worp zelf: houd het onder de vijf minuten, en zorg dat degene met de microfoon weet wat er hoort te gebeuren. Een vervangende traditie die slecht wordt uitgelegd is erger dan de traditie die hij vervangt.

Laten jullie het weg, dan hoeven jullie dat niet aan te kondigen. Niemand merkt midden op een dansvloer een afwezige traditie op. De enigen die het moeten weten zijn de band of de dj en de fotograaf, want die staan anders te wachten op een teken dat nooit komt.

Vervangen jullie het, dan geldt het omgekeerde: wie de microfoon heeft, heeft het script nodig, want een jubileumdans die slecht wordt uitgelegd kost drie pogingen voordat er iemand op de vloer staat.

Hoe dan ook: beslis wat er met het boeket zelf gebeurt. De opties zijn bewaren, diezelfde avond weggeven, laten verdelen of laten liggen. Drogen of laten prepareren is een beslissing die binnen een dag of twee na de bruiloft genomen moet worden, dus dat weet je liever vooraf dan dat je de bloemen zondag in een hotelwasbak terugvindt.

Nog iets voor het draaiboek: wat jullie ook kiezen, het valt in hetzelfde drukke uur als de taart, de speeches en de eerste dans, en de avond loopt beter als die momenten uit elkaar staan in plaats van op elkaar. In Vlaanderen valt de taart vaak pas laat op de avond, in Nederland eerder, wat het uur waar het om gaat verschuift. Die tijden staan meestal op de trouwwebsite van het stel voor leveranciers en gasten, en dat is een goede plek om te controleren of dat uur al vol zit.