Tradities & etiquette

Gebruiken en etiquette beantwoorden twee verschillende vragen, en het helpt om ze uit elkaar te houden. Een gebruik is een aanbod: het boeket werpen, de kousenband, het ereboog bij het uitgaan van de kerk. Niemand moet, en een bruiloft zonder is geen onvolledige bruiloft. Etiquette is het tegenovergestelde, een verwachting: wie een uitnodiging krijgt, antwoordt; wie toezegt, komt; en een gast draagt geen wit. De ene helft van deze rubriek is dus voor het bruidspaar geschreven, de andere voor de mensen die zij uitnodigen.

De vraag die het vaakst gesteld wordt is geen van beide, maar een geldvraag: hoeveel geef je? Er is geen landelijk bedrag, alleen een marge die meebeweegt met hoe dicht je bij het paar staat, je leeftijd en je levensfase — en het betrouwbaarste antwoord komt uit je eigen kring, want één bedrag onder broers en zussen, of onder collega's, is meer waard dan welke tabel ook.

Wat mensen verrast, is hoeveel van wat voor “de traditie” doorgaat streekgebonden is. Een gebruik dat in Vlaanderen vanzelfsprekend is, kent men boven de rivieren nauwelijks, en het verschil tussen een Brabantse en een Groningse receptie is groter dan de meeste gastenlijsten aannemen. Nodigen jullie mensen uit verschillende streken uit, dan plannen jullie niet tegen één norm maar tegen meerdere verwachtingen — en de enige weg daardoorheen is ze vroeg uitspreken.

Voor gasten komen de terugkerende twijfels neer op drie dingen: de kleding, het antwoord en de foto's. Alle drie zijn snel beslist zodra je weet waar ze voor dienen — de kleding voor de gelegenheid, het antwoord voor de planning van het paar, de foto's voor hun privacy. En voor alles hier geldt hetzelfde voorbehoud: een gebruik dat verkeerd voelt voor jullie bruiloft hoort er niet in. De vraag is nooit wat gangbaar is, maar wat bij jullie past.